Verleiding en ontmoeting

Graffitiachtige street-art, glas, beton en staal in Mood

Baukje de Vries van Mood

Verleiding en ontmoeting

"De plek bij uitstek voor verleiding en ontmoeting, dat is het uitgangspunt van Mood, gelegen aan het mooiste plein van Leeuwarden", zegt horecaondernemer Baukje de Vries. "De rode draad bestaat uit het gedicht Ontmoeting van Eddy Lie, waarvan de tekst in talloze talen op de muren, tafels en ramen staat geschreven. Dominerende elementen zijn ongeverfd hout, beton, metaal en glas. Graffitiachtige street-art benadrukt dat we hebben geprobeerd de straat naar binnen te halen. Zelfs de zon ontbreekt niet in het restaurant: via ingenieuze verlichting werpt een bak met 55 tl-buizen daglicht in de zaak." Mood werd begin deze week geopend.

Het idee ontstond in Italië. "In Napels zat ik in een heel mooi horecabedrijf. Mijn passie laaide op en ik wist het zeker: nog één keer zou ik een mooi restaurant willen openen." De Vries was al eigenaar van de sfeervolle Ierse pub Paddy O’Ryan, het café-restaurant aan het Gouverneursplein dat altijd hoge ogen gooit in de Café Top-100 van vakblad Misset Horeca. Toen naast dat bedrijf De Vier Jaargetijden te koop werd gezet, besloot De Vries het restaurant over te nemen. "Je mag als ondernemer nooit indutten. Als je denkt: het is klaar, dan ligt er gevaar om de hoek. Vandaar dat ik deze nieuwe uitdaging ben aangegaan." Het werd een omvangrijk project, dat De Vries niet in de koude kleren ging zitten. "Soms werd ik er bijna gek van!" Toch had ze alle vertrouwen. "Nadat ik mijn plannen in de week had gezet bij vrienden en familie, kreeg ik vooral enthousiaste reacties." De Vries verzamelde een team ontwerpers en bouwvakkers om zich heen en ging aan de slag. Een groot deel van de ingrijpende verbouwing werd uitgevoerd door de Ier John McGall.

Mood is een restaurant van de wereld geworden. “Naast elkaar ontmoeten speelt de verleiding van kleine hapjes een belangrijke rol. Op de kaart staan nadrukkelijk bagels, soepen, salades en streetfood. Deze worden in kleine porties geserveerd, zodat gasten hun eigen menu kunnen samenstellen. In Nederland is de kroket nog steeds het summum van streetfood, maar in het buitenland kom je op straat de heerlijkste dingen tegen. In Vietnam zijn dat bijvoorbeeld noodles en in Braziliëë de gegrilde maïskolf. Niet dat ik iets tegen de kroket heb, heerlijk, maar het kan ook anders.” Tijdens de lunch staan de veelzijdige en ringvormige bagels in de spotlights. Voedzaam en smakelijk. Smullen kan echter de hele dag bij Mood, waar de keuken is geopend van 11.00 tot 22.00 uur.

Muziek is in ieder horecabedrijf belangrijk. In Mood wordt vooral easy, funky en jazzy muziek gedraaid. “Muziek in moderne mengvormen dus”, zegt De Vries. “Net als in Paddy zal het volume echter worden getemperd. Ontmoeten is namelijk converseren en daarbij moet je niet tegen iemand hoeven te schreeuwen. Dat past beter bij een feestcafé of concert.” Om vergunningtechnische redenen zal in Mood ook geen livemuziek worden gemaakt. “Voor groepen en trouwerijen hebben we op de eerste verdieping een zaal apart, maar ook daar zal ik geen feesten geven met een band ofzo."

De fraaie bar in Mood is voorzien van de nieuwste biertaps van Grolsch. "De brouwer wil van Mood een soort proeflokaal maken. Nieuwe producten zullen hier worden uitgeprobeerd." Iets waar niet mee wordt geëxperimenteerd is het gastheerschap. De Vries: "Wat voor soort horecabedrijf je ook hebt, het gastheerschap moet deugen. Een biertje kan iedereen goedkoper thuis drinken. Het gaat dus om de gastvrije omgeving en behandeling die je in een zaak krijgt. Het personeel moet dat vormgeven, zij creëren hier uiteindelijk de sfeer."

'Diversiteit maakt het spannend'

Een deel van de vormgeving van Mood werd ontworpen door Sibe Jan Kramer van http://www.sjkv.nl. "Vanuit mezelf wil ik altijd zoveel mogelijk spelen, materialen ontdekken en vanuit die diversiteit spanning zoeken. Vaak is die zoektocht fascinerend. Mijn filosofie bij het ontwerpen is de wens iets te maken waarmee echt een band kan worden opgebouwd, iets dat dieper gaat dan functionaliteit", zegt Kramer. “Baukje had op hoofdlijnen al ideeën die ik in details heb vertaald. Zo heb ik de tafels ontworpen met stukken tekst in alle talen, zelfs het Liwwadders. Deze stukken van een gedicht van Eddy Lie komen grafisch ook terug op de muren en ramen. Daarnaast heb ik de bar mee ontworpen en kindermeubilair ontwikkeld. Daarvoor heb ik onderdelen van een blokkendoos uitvergroot. Kinderen kunnen er dus op zitten, maar ook mee bouwen.